Með því að þér vitið þetta fyrirfram, þér elskaðir, þá hafið gát á yður, að þér látið eigi dragast með af villu þverbrotinna manna og fallið frá staðfestu yðar. Vaxið í náð og þekkingu Drottins vors og frelsara Jesú Krists. (2Pét 3:17-18)
Geta þeir sem hafa sett traust sitt á Jesú fetað leið stöðugs vaxtar í nærveru og krafti Guðs? Eigum við að gera ráð fyrir því að ætlun Guðs sé fylla líf okkar meira og meira af verki sínu þar til “allt sem við gerum í orði og verki” sé gert í nafni Drottins Jesú þar sem við þökkum Guði föður í honum? (Kól 3:11) Getum við hagað lífi okkar þannig að orð Péturs um að vaxa í náð eigi við okkur?
Páll postuli hvetur okkur aftur og aftur til þess að afklæðast hinum gamla manni en íklæðast hinum nýja. Hvernig gerum við það?
Svarið er reyndar fremur einfalt. Við þurfum að einsetja okkur að gera það og framkvæma svo það sem kemur því til leiðar. Að íklæðast hinum nýja manni, vaxa í náð, er eitthvað sem við framkvæmum. Réttar aðgerðir eru lykillinn. Vissulega sagði Jesú “Án mín getið þið alls ekkert gert.” (Jóh 15:5) En hitt er líka satt að ef við gerum ekkert þá verður það án hans.
Leið til andlegs vaxtar í gæðum Krists er ekki að við séum óvirk eða passíf. Náð er ekki fráhverf vinnu. Náð er fráhverf því að vinna sér inn. Vinna er gjörðir. Að vinna sér inn er viðhorf. Fólk sem er brennandi í náð Guðs er mjög virkt fólk en ekki óvirkt. Páll postuli, sem e.t.v. skildi náð Guðs betur heldur en nokkur annar maður, leit til baka yfir líf sitt og sagði: “En af Guðs náð er ég það sem ég er, og náð hans við mig hefur ekki orðið til ónýtis, heldur hef ég erfiðað meira en þeir allir, þó ekki ég, heldur náð Guðs, sem með mér er.” (1Kor 15:10)
Og hvað varðar þau “náðarmeðul” eða leiðir til að vaxa í náð, sem okkur eru gefin, þá eru það vel úthugsaðar athafnir sem eru lykillinn. Andlegar aganir eru einfaldega athafnir og gjörðir sem skila þeim árangri að við vöxum í náð Guðs.
Þessi náð er auðvitað “óverðskulduð gjöf.” En þessi gjöf tekur á sig þá mynd að vera verk Guðs í lífi okkar og sem verkar samfara verkum okkar og gjörðum. Ef við viljum sjá meira af þessu verða í og í kringum líf okkar þá verðum við að framkvæma þá hluti sem verða til þess að náð Guðs fari vaxandi í lífi okkar. Þessir hlutir eru andlegar aganir eða aganir fyrir andlega lífið.
Ögun á einhverju sviði er eitthvað sem er í mínu valdi að framkvæma og verður til þess að ég get í kjölfarið gert það sem ég annars get ekki gert með beinum hætti. Svona er agi í eðli sínu, og hvort sem það er að leika á hljóðfæri, stunda íþróttir, tala tungumál eða verða vingjarnlegur þá er ekki hægt að ná árangri í því án þess að beita sig aga.
Þörfin fyrir aga breytist ekki þegar kemur að því að ganga í helgun og krafti Krists. Viljum við gera það sem Jesús gerði og kenndi? Leiðin til þess er til staðar og er vel merkt. Það er leið agaðrar náðar: agi undir náð og náð mitt í aga.
Hverjar eru sumar af þessum andlegu ögunum? Ein sú mikilvægasta er einvera, sem þarf að fara saman með þögn til að skila árangri. Í einveru sé ég til þess að ég geti verið einn, án samskipta við annað fólk, yfir lengri tíma. Þetta gerir mínum innri áttavita kleift að staldra við og hætta að bregðast í sífellu við kröfum annarra. Mýkt og fylling sálu minnar endurnærist þegar ég “er kyrr og viðurkenni að Guð er Guð.” (Sál 46:10)
Aðeins einvera og þögn, innleitt í stórum skömmtum og af vísdómi lagt inn í líf mitt á settum tímum, getur tekið heiminn af herðum mér og leyst mig endanlega undan flýti og einmanaleika. Þessar andlegu aganir opna dyrnar fyrir uppbyggingu með öðrum andlegum ögunum. Ég mun upplifa mig í auknum mæli frammi fyrir Guði á þann hátt að hann geti óhindrað fyllt líf mitt af sjálfum sér.
Lestur og rannsókn á orði Guðs, lofgjörð, fasta, fórnfýsi, að halda andlega dagbók, bæn, að játa syndir sínar og þjónusta eru aðrar andlegar aganir. Sumt getum við sjálfviljug sett inn í líf okkar. Annað erum við neydd til að takast á við vegna aðstæðna í lífi okkar. Ef við vinnum úr slíku með réttu hugarfari getur það stundum gert okkur kleift að vaxa umtalsvert í náð. “Trúarstaðfesta vekur þolgæði” er dæmi um þetta (Jak 1:3).
Það er ekki til neinn endanlegur listi yfir andlegar aganir, hvort sem um er að ræða andlega ögun sem við veljum af fúsum og frjálsum vilja eða það sem aðstæður þrýsta inn í líf okkar. Það er margt sem hægt er að leggja stund á í þeim tilgangi að finna hina virku náð Guðs sem gerir okkur kleift að gera það sem við annars getum ekki gert - og vera það sem við annars erum ekki - þó við reyndum okkar besta á eigin spýtur. Við ættum samt öll að skoða alvarlega þær andlegu aganir úr sögu kristinnar trúar sem eru þekktar fyrir að skila hvað mestum árangri.
Og auðvitað er það svo að “það sem við getum ekki gert þótt að við gerum okkar besta” nær yfir allt það sem Jesú kenndi okkur. Við getum ekki haldið það sem hann kenndi okkur á eigin spýtur. Enda ætlaðist hann aldrei til þess. En með því að þjálfa líf okkar í heild sinni með vel þekktum andlegum ögunum getum við orðið hið innra sú gerð af fólki sem náttúrlega og eðlilega (með yfirnáttúrulegum hætti auðvitað) gerir það sem hann sagði og gerði. Þannig meðtökum við heilagt og kraftmikið líf, sem er gjöf Guðs til okkar.
Því skal haldið til haga að andlegar aganir eru ekki lögmál heldur vísdómur og skynsemi. Við þurfum að læra hvernig á að framkvæma þessar aganir, og í upphafi mun okkur mistakast. En að mistakast í upphafi er engin synd. Syndin væri að láta yfirleitt undir höfuð leggjast að innleiða og framkvæma skynsamlega áætlun andlegra agana undir náð Guðs. Án slíkrar áætlunar erum við ekki að einsetja okkur að gera það sem Jesús sagði. Án áætlunar leggjum við drög að því að mistakast.
Andlegar aganir eru fyrir lærisveina eða lærlinga Jesú en ekki fyrir gutlara eða þá sem aðeins eru neytendur þess sem kirkjan býður fram í samkomum og öðru. Andlegar aganir eru fyrir fólk sem hefur einsett sér að læra af Jesú hvernig hægt er að lifa lífinu til fulls í ríki Guðs, eins og hann myndi lifa lífinu ef hann væri kominn í þeirra stað. Slíkt fólk tekur þessu ferli alvarlega og því verður ekki þokað.
Þau eru tilbúin til að prófa sig áfram og læra af mistökum sínum þar til, undir stöðugri handleiðslu kennara síns, þau uppgötva að andlegar aganir eru sannarlega fylltar náð og styrk.
Fasta verður veisla í Guði (Jóh 6:50-51), íhugun á ritningunni verður fögnuður. Trúin er ekki lengur enn ein byrðin í lífi sem þegar er hlaðið erfiði og þungum byrðum, heldur fagnandi fullvissa um að Guð er til staðar og ríkir í sérhverjum aðstæðum lífs og dauða.
Tekið af http://www.dwillard.org/articles/artview.asp?artID=5
Þýðing Ágúst Valgarð Ólafsson Júlí 2011
